Osmanlıyız.biz

Osman gazi, bir gece şeyh edebali’nin zaviyesinde uyurken bir rüya gördü. Rüyasında kendisi şeyhinin yanında yatıyordu. Gördü ki Edebali’nin koynundan bir ay doğdu, dolunlaşınca inip kendi koynuna girdi. O anda kendi göbeğinden bir ağaç bitip büyümeye ve yükselmeye başladı. Büyüdükçe yeşillendi, güzelleşti. Dallarının gölgesiyle bütün dünyayı kuşattı.

“Anun gölgesinde dağlar var. Dağların dibinden pınarlar çıkup revane olub akar. Kimi bağın savurur, kimi çeşmeler akıdur.”

Ağacın yanında dört sıra dağlar gördü ki bunlar, Kafkas, Atlas, Toros ve Balkanlardı. Ağacın köklerinden Dicle, Fırat, Nil ve Tuna akıyordu. Bu ırmakların üzerinde gemiler vardı. Tarlalar ekin doluydu. Dağların tepeleri ormanlarla örtülüydü. Vadilerde şehirler vardı. Bunların hepsinin altundan kubbelerinde birer hilal ışıldıyordu. Minarelerinde müezzinler ezan okuyorlardı. Bu sesler, ağaç dallarındaki kuşların cıvıltılarıyla karışıyordu.
 Bir an ağacın yaprakları, kılıç gibi uzamaya başladı. Derken bir rüzgar çıkıp bu yaprakları İstanbul şehrine doğru çevirdi. Şehir, iki denizin ve iki karanın birleştiği yerde iki firuze ile iki zümrüd arasına oturtulmuş bir elmas gibi idi. Böylece, bütün dünyayı kuşatan geniş bir ülke gibi halkalanan bir yüzüğün kıymetli taşını andırıyordu.

Osman Gazi, yüzüğü takıyorken uyandı.

“Osman Gazi, bu düşünü (rüyasını) Edebali’ye anlattı.

Şeyh;

“Ya Osman müjdegani olsun. Sana ve senin evladına Hak Taala saltanat verdi ve hem kızım Malhun Hatun sana helal oldu.” deyip kızını Osman Gazi’ye verdi.